Vergelijking gezonde hersenen en Alzheimer-hersenen

De bovenstaande beelden laten een dwarsdoorsnede zien van de hersenen, bekeken vanaf de voorkant. Aan de linkerkant wordt een dwarsdoorsnede van normale hersenen getoond. De dwarsdoorsnedes aan de rechterzijde tonen 3 stadia van de hersenen van een persoon die de ziekte van Alzheimer heeft.

In de meest ernstige fase van de ziekte van Alzheimer is er sprake van een totale inkrimping van het hersenweefsel. De normaal goed-ontwikkelde plooien (groeven) aan de buitenkant van de hersenen zijn merkbaar dieper geworden. Daarnaast zijn de hersenkamers, de ruimtes in de hersenen, aanzienlijk vergroot. Tevens zijn de windingen in de hersenen, die het hersenvocht bevatten, gekrompen.

In de beginfase van de ziekte van Alzheimer neemt het kortetermijn-geheugen langzaam af. De cellen in de hippocampus, een onderdeel van het limbisch systeem, functioneren niet meer goed. Ook de mogelijkheid om volgens routine te handelen neemt af. Zodra de ziekte van Alzheimer zich  in de hersenschors (de buitenkant van de hersenen) verspreidt, gaat het inzicht achteruit, kunnen emotionele uitbarstingen voorkomen en wordt de taal aangetast.

Met de voortgang van de ziekte zullen steeds meer hersencellen afsterven. Daaropvolgend ontstaan gedragsveranderingen, zoals ronddwalen en gejaagdheid. De mogelijkheid om gezichten te herkennen en om te communiceren zal in de laatste fase van de ziekte totaal verloren gegaan. Patiënten verliezen de controle over de ontlasting en hebben uiteindelijk continu verzorging nodig. Dit stadium van volledige afhankelijkheid kan jaren duren, totdat de patiënt komt te overlijden. De duur vanaf het moment van diagnose tot aan het levenseinde bedraagt gemiddeld 7 jaar, maar dit proces kan ook 20 jaar of langer kan duren.